Do połowy XIX wieku przeważała w środku Ostrowie zabudowa niska, nie więcej niż dwukondygnacyjna, przeważnie spośród elementami klasycyzującymi, właściwa niewielkim miastom handlowym także rolniczym. Przyspieszony postęp miasta równoczesny był spośród większą kubaturą dodatkowo bogatszą ornamentyką nowych również przebudowywanych budynków. W przeważającej części było owo kamienice, przecież pojawiają się podobnie nowe okazalsze obiekty użyteczności publicznej (Gimnazjum Męskie, bóżnica plus in.). Początkowo reprezentują one w zasadzie historyzm oraz eklektyzm (sąd, Poczta Główna, koszary), odtąd podobnie secesję (wille na obrzeżach starówki, Stara Przepompownia plus in.).
W dwudziestoleciu międzywojennym dynamikę rozwoju Ostrowa przyrównywano aż do Gdyni (p. Historia Ostrowa Wielkopolskiego). Z tego okresu pochodzą liczne klasycyzujące plus modernistyczne wille również najokazalsze wewnątrz Ostrowie budynki użyteczności publicznej (Bank Polski, Szkoła Estkowskiego, dom modlitwy św. Antoniego).
Ostrów trzeba aż do miast, w środku których największych zniszczeń dokonała negacja logiczna II kampania światowa, pomimo tego lata następujące po niej. Zburzono czyli oszpecono proporcja kamienic, w środku starą zabudowę wpleciono bloki, ograniczono powierzchnię terenów zielonych do wnętrza centrum, odsetek ulic starówki krytych kostką brukową zalano asfaltem. Złe lata na rzecz ostrowskiej architektury przeciągnęły się nadal pozycja rok kalendarzowy 1989, m.in. zburzeniu uległo nieco najstarszych parterowych domów, zniszczeniu wewnątrz czasie remontów uległo bez liku wnętrz plus elewacji, stylistyka również wkomponowanie nowych budynków budzi kontrowersje. Na ostateczność lat 90. XX wieku przypada także rewaloryzacja starych założeń parkowych oraz liczne restauracje (ratusz, willa Kupkego, mnóstwo kamienic). Nowa zabudowa spośród okresu powojennego reprezentuje przede wszystkim modernizm (kompleks budynków magistrackich, DH Słońce również in.) plus postmodernizm.